Switch to Dual Emblem Display

Link to an image of this page Link to an image of this page [C6r p43]

Ad araneam, vulgatum ex Diogene.[1]

On the spider, made famous by Diogenes.

In corruptos judices.

Against corrupt judges.

Dum volat, elatae telas disrumpit Arachnes
Oestron,[2] & impavid mollia pensa terit.
Sed capitur tenuis macilento corpore musca,
Nec fugit arguta retia ducta manu.
Sic pauper positae fortes vix effugit urnae,
Sed dives rupto vimine tutus abit.

While it is flying along, the Horsefly breaks through the web of the high-raised Spider, And, undaunted, worries away the soft threads [lit. stuff that has been spun]. But a little fly with its weak body is caught, And does not escape the web woven with a cunning hand. In just the same way a poor man can hardly escape the hazards of the placed urn, But a rich man can break through the web and walk away free [lit. safe].*
* NB: positae urnae l.5 and vimine rupto l.6: The prose makes the sense clear but does not explain these details. Urna can refer to a voting-urn, which might be used by judges as a ballot box in ancient Rome. I have translated vimen as web, as something woven (after Lewis & Short); but I know of no other example of this usage: it normally means woven work as in a wicker basket: there might be some classical reference to breaking a basket here of which I am not aware.

Link to an image of this page Link to an image of this page [C6v p44]

NARRATIO PHILOSOPHICA.

VEtus & iam ab antiquis ducta tempori-
bus ad nos eorum permanavit improbitas,
quibus cum decretum esset in eo se genere maxi-
m exercere, quod in publica rerum moderatione
positum est, tamen tam sordid in praestantissimis
illis muneribus se gerunt, ut suorum commodorum
solm rationem habeant. Nam si aequitas illa est
quae omnia recta & inflexibilia exigit, si ea est iu-
ris ratio, ut neque inflecti gratia, neque perfringi
potentia, neque adulterari pecunia possit, videa-
tur san iudicantium religioni magnopere consen-
taneum, in sententiis ferendis aequabilitatem ser-
vare, eundemque semper ad iudicia vultum afferre,
quem in Socrate omni vita fuisse accepimus. Qud
si quis in vindicandis sceleribus se sui qum legum

simil esse mavult, & in peonis constituendis potius
gratia aut iracundia qum aequitate ducitur, quae
pestis homine illo in republica perniciosior esse
potest? Severissim nonnulli ad poenam expetun-
tur, alii iisdem de causis ne appellantur quidem
Perditis civibus tut in civitate licet degere: ii au
tem quibus pro singulari quadam virtute, victus
public in aliquo Prytaneo[3] ex Senatusconsulto
decernendus esset, saepissime in periculum famae
& capitis sententiis iudicum vocantur. Atque
utinam iudices nostri tanto studio praesidia aequi-
tatis sibi retinenda esse proponerent, neque magis
gratia alicuius aut benevolentia de officio deduci
possent, quam Herculem illum voluptate allici potuis
se Xenophon refert. Nunquam enim qui vel iratus
Link to an image of this page Link to an image of this page [C7r p45]vel amicus accedit ad sententiam, eam mediocritatem
tenere potest, quae inter nimium & parum iacet
.
Nam quis erit in causis decidendis apud eos iusti-
tiae locus, qui se non tantum ad voluntatem po-
tentium nutumque referunt, sed iudiciorum maiestatem
mercede sola metiuntur? Si quid homini pauperi
cum divite negotii est, & divitem in causa iure infe-
riorem futurum longe ante praesentiunt, ita res ex-
pedietur, ut aut longa mora aditusque difficultate
pauperi homini fastidium adferant, aut instrumenta
litis eo deponant loco, unde nunquam in verum solem
proditura sint. Neque vero Diogenes Cynicus insci
t istum in suffragiis ferendis modum, araneorum
telis similem faciebat.[4] Ut enim grandiores muscae
quae asila nuncupantur, facile araneorum” telas per-
transeunt: at parvae & tenues illis irretitae la-
queis capiuntur: sic homines haud magna in re
quantumuis tamen fidei pleni, vix temere iudicum
anfractus effugiunt: iis ver quibus liberalior for
tuna est, etiam inter media iudicantium subsellia
licet tutissimis esse. Qud si ita se in eo ordinever-
sari praedicent, qud forsan aliqua animi aegritudine
& metu fracti, in potentissimos legibus, constituere
non audeant, hoc ne illis quidem patrocinari queat.
Aut enim ii partes quae sibi populo vel principi
bus attributae sunt, tueantur necesse est: aut omni-
no privati domi degant. Multis cert, quanquam
sint pusilli & angusti animi, nunquam vitio
versum est, qud res magnas plenasque peri-
culorum non adeant. Iis autem quorum ambi-
tionis labore vita occupata rebus publicis geren-
Link to an image of this page Link to an image of this page [C7v p46]des implicatur, non sit ignoscendum, si eiusmodi
aegrotationes ad rerum administrationem attule-
rint. Praestat enim dignitati fortiter cedere, qum
nulla cum laude in officio esse. Neque tamen

hoc apud nos consilium magnopere sit necessarium,
quibuscum ex principum clementia tam feliciter
actum est, ut semper virtutis & iustitiae valeret au-
thoritas. Qud si qui sunt tam magno & forti
animo, ut etiam contra potentissimos decreta fe-
rant, neque metu saluberrimi Senatusconsulti
perscriptione abducantur, satis sibi persua-
dere possunt, se eius consilii princi-
pes non tantm laudatores, sed
etiam adiutores ha-
bituros.

Notes:

1. This should probably be a reference to Diogenes Laertius, not Diogenes the Cynic: the former published the saying in his biography of Anacharsis the Scythian in Lives of the Philosophers, 1.101; in the later French edition, Coustau modified the title (and the commentary) of this emblem to reflect its provenance to Anacharsis himself.

2. This appears to be a personified name in the nominative singular (Oestron); the classical word was, however, oestros.

3. Prytaneis: the supreme magistrates of Athens, members of the boule, served for a term (a prytany).

4. See note 1, above.



Iconclass Keywords

Relating to the image:

Relating to the text:


Hint: You can turn translations and name underlining on or off using the preferences page.

 

Back to top