Switch to Dual Emblem Display

Link to an image of this page  Link to an image of this page  [K5v p154]

In morem Elephantorum.

On the habits of elephants.

Non perdendum amicum ob bo-
num dictum.

A friend should not be lost for the sake of a bon mot.

Stulte relucenti redimitus corpora vitro,
Ah ne elephantorum florea rura[1] pete?
Talia magnanimum laedunt insignia barrum,
Offenduntque oculos lucida signa suos.
Si te syncero fortuna adiunxit amico,
Non quaecunque putes verba licere tibi.
Sed fuge mordaces placato splene cachinnos,[2]
Et quicquid veram laedit amicitiam.

Idiot, decking your body out with gleaming glass, Oh, don’t go looking for the flowery meadows of the elephants? Such a get-up hurts the great-hearted elephant, And such shining display is displeasing to one’s own eyes too. If fate sends you a true friend, You should not think that you are allowed to say what you like. But, with gentle temper, avoid those biting jests, and whatever damages true friendship.

Link to an image of this page  Link to an image of this page  [K6r p155]

NARRATIO PHILOSOPHICA.

FEre evenit ut quo quis animi praestantia ma
gis excellit, hoc in eo maior dicendi & sermo
nis quotidiani libertas dominetur. Ex quo
& Ennium dixisse solitum ferunt, facilius à sa
piente flammam ore inardente opprimi quàm

bona dicta, hoc est, ea quae salsè & facetè in
aliquem proferuntur. Nonnullique sunt in eo
genere tam parum moderati, ut veteres ami-
citias malint dissuere, quàm bonum dictum per-
dere. Quae res eò certè magis fugienda est,
quo nihil melius hominum communitati à na-
tura datum est coniunctione & amicitia: in
quam qui mediocriter offendit, societatem ho
minum violat inter ipsos: iustéque multi il-
lum diem periisse arbitrati sunt, in quo aliquem
sibi amicitia non devinxissent. At enim opor-
tet eos qui amici & esse & nominari volunt, in
familiari colloquio erga amicos continentes es-
se, neque in eos liberius dicere, quorum ami-
citia praesens fructum, avulsa dolorem afferre so-
let. Facilè enim quivis in alios quae vult pro-
fundit: sed ea saepissimè aequo animo ferre co-
gitur, quae magnò audire noluisset. Romani in-
credibili propè religione inter filios suos versa-
bantur, ne eos quorum salus & gloria illis debebat
esse periucunda, aliquo crimine imbuerent: tantumque
apud illos verecundiae valuerat opinio, ut nunquam pa
tres ex gentis instituto cum filiis puberibus lavaren-
tur. Quòd si ea amicitia, quam vel morum similitu-
do bonorum, vel studiorum ratio colligavit, nihilò na
Link to an image of this page  Link to an image of this page  [K6v p156]turae coniunctione inferior est, qua quaeso vere-
cundia, religione, moderatione, voluntate erga no
stri amantissimos esse debebimus? aut quomodo
nomen & dignitatem amicitia retinere poterit,
quae verborum aut factorum licentia quasi de gra
du deiicitur. Neque enim diu amicitia constare
potest, quae familiaritatem nimiam, aut potius
contemptum habet. Qui verò maxima veneratio
ne amicos suos tuentur & colunt, & faciliùs
accedunt ad beneficium, & cùm acce-
dunt, id se facere existimant Deo
& hominibus appro-
bantibus.

Notes:

1.  Florea rura: cf. Vergil, Aeneid, 1.430. The question mark seems to be redundant.

2.  Cf. Persius, Satire, 1.12 ‘sum petulanti splene cachinno’ (I am a satirist with an impudent spleen [humour]).



Iconclass Keywords

Relating to the image:

Relating to the text:


Hint: You can turn translations and name underlining on or off using the preferences page.

 

Back to top